Mijn laatste fax

[Dutch] Telegrammen bestaan niet meer. De telex ligt inmiddels ook op de schroothoop. En twee jaar geleden schreef ik hier al dat ik mijn fax bij het groot vuil had gezet. Het loonde niet meer om het kapotte apparaat te vervangen.

In mijn jonge jaren stuurde ik op mijn vakantie telegrammen naar huis. Trans-Atlantisch bellen was nog te duur. Ik probeerde in tien woorden zo veel mogelijk informatie te vatten. Dat leidde tot een vreemde aaneenrijging van zelfstandige naamwoorden en werkwoorden. Onvermijdelijk maakte de telegrafist spelfouten, zodat de boodschap onbegrijpelijk werd. Maar het ging me goed, zo begrepen ze thuis.

In de jaren negentig beleefde de fax bij mij zijn hoogtepunt. Lezers faxten me massaal hun  commentaar, soms een rol per dag. Maar de mail nam het over. Ook opdrachten en facturen stuur ik nu per mail met mijn digitale handtekening. Voor die enkeling die mij toch wil faxen, gebruik ik een dienst die de faxen automatisch doorstuurt per e-mail (ik gebruik www.xoip.com en www.sipgate.de). Deze diensten hebben ook een website om faxen te versturen, maar dat is zelden nodig.

Tot vorige week. Ik moest voor een grote bestelling in de VS een fax sturen met mijn creditcardnummer. Ik weet dat er op internet veel boeven op jacht zijn naar dit soort nummers, dus mijn internetfaxdiensten durfde ik niet te gebruiken. Ik ben nu eenmaal paranoïde, als het om beveiliging gaat. Dan maar op zoek naar een faxapparaat. Het postkantoor om de hoek is inmiddels opgeheven. Na wat bellen vond ik een boekhandel die hem wilde versturen.

Dat was mijn allerlaatste fax. Over een jaar heeft ook die boekhandel waarschijnlijk geen fax meer. Hopelijk komen de creditcardorganisaties snel met iets beters dan alleen een nummer om te betalen.

(Oorspronkelijk gepubliceerd in Arts en Auto)